Η συγγραφή ως εσωτερική ανάγκη
Η συγγραφή για μένα είναι επιστροφή⋅ επιστροφή στον εαυτό μας. Πολλές φορές, τα χέρια απλώς υπαγορεύουν όσα η καρδιά και το μυαλό αρνούνται να πουν. Τις περισσότερες φορές οι λέξεις…
Τι σημαίνει να αφήνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου στις λέξεις.
Κάθε φορά που γράφουμε, αφήνουμε κάτι πίσω μας. Μπορεί να είναι μια σκέψη που δεν είπαμε ποτέ δυνατά. Ένας φόβος που δεν παραδεχτήκαμε ούτε στον εαυτό μας. Μια ανάμνηση που…
Η διαδρομή προς την πρώτη λέξη.
Πριν υπάρξει η πρώτη λέξη, υπάρχει πάντα κάτι άλλο. Μια εικόνα. Μια σκέψη. Μια ερώτηση. Ένα πρόσωπο που εμφανίζεται ξαφνικά στο μυαλό σου και δεν φεύγει. Μερικές φορές είναι κάτι…
Οι λέξεις που με συντρόφευαν πάντα.
Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να αγαπώ τις λέξεις. Θυμάμαι όμως τον εαυτό μου να γράφει. Να γράφει και να σβήνει. Να ξαναγράφει. Να διαβάζει αυτό που είχε γράψει και…
Γιατί οι αντιήρωες λένε πάντα τη μεγαλύτερη αλήθεια.
Γιατί οι αντιήρωες λένε πάντα τη μεγαλύτερη αλήθεια Οι πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες σε μια ιστορία σπάνια κάνουν το σωστό. Δεν είναι οι άψογοι ήρωες που ξέρουν πάντα πότε να θυσιαστούν,…
Όταν οι χαρακτήρες λένε όχι.
Δεν έχω σχεδιαγράμματα. Ίσως αυτό να ακούγεται παράξενο όταν μιλάμε για τη συγγραφή ενός βιβλίου. Ίσως μάλιστα κάποιος να φαντάζεται ότι πριν αρχίσει ένα μυθιστόρημα, ο συγγραφέας έχει μπροστά του…
Η ατελείωτη αυταπάρνηση.
Μας έμαθαν να θαυμάζουμε τους ανθρώπους που αντέχουν. Εκείνους που δεν παραπονιούνται. Που βάζουν τους άλλους πρώτους. Που μένουν όταν όλοι οι υπόλοιποι φεύγουν. Που συγχωρούν. Που καταλαβαίνουν. Που δίνουν…
Το βάρος της αιώνιας κρίσης.
Τα λόγια πετούν, αλλά τα γραπτά μένουν. Το ξέρουμε όλοι ως κοινοτοπία, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιείς το πραγματικό, αμείλικτο βάρος της. Όταν μιλάς, η στιγμή χάνεται στον αέρα· μπορείς…
Όταν δένεσαι με ανθρώπους που δεν υπάρχουν.
Υπάρχει μια ανεπαίσθητη στιγμή στη συγγραφή που τα πάντα μετατοπίζονται. Δεν μπορείς να την εντοπίσεις σε μια συγκεκριμένη σελίδα ούτε σε μια συγκεκριμένη πρόταση, αλλά ξαφνικά οι χαρακτήρες παύουν να…
Η ατέρμονη συνέχεια.
Υπάρχει μια βολική ψευδαίσθηση γύρω από την τελευταία σελίδα. Βάζεις την τελεία, κλείνεις το αρχείο και κοιτάζεις την οθόνη με την πεποίθηση ότι το κείμενο ολοκληρώθηκε. Στην πραγματικότητα, καμία ιστορία…